We vertrekken om half 8 's avonds en moeten dus om half 5 met de Uber/Lyft vanaf het appartement naar La Guardia. Nog een mooie dag ligt voor ons. Maar eerlijk is eerlijk, we voelen de voetjes en diverse andere pijntjes in het lichaam......we zijn ook constant onderweg geweest.
Het verschil tussen een taxi en openbaar vervoer is maar een paar dollar dus laten we ons lekker luxe afzetten voor One Tower. We zijn binnen no time boven en zien nu dat het verschil enorm is tussen slecht weer en deze mooie onbewolkte dag. Je kunt enorm ver kijken en dat is schitterend. We maken weer ons rondje, lekker op het gemak en maken weer de nodige foto's.
Vervolgens nemen we de subway vanuit de Oculus naar Brooklyn onder de East River door. Ik wil graag de beroemde foto in DUMBO maken waar je door de pijlers van de Manhattan Bridge door, het Empire State Building ziet liggen.
We gaan eerst in Brooklyn iets eten bij Shake Shack, inmiddels een instituut in NY en begonnen vanaf een foodstall. Vanaf onze tafel hebben we een pracht uitzicht op de Brooklyn Bridge, ons volgende doel. Uiteraard maken we DE DUMBO foto....check!! Door de wijk slingerend lopen we naar de opgang van de brug. Uiteraard zijn we niet de enigen maar op sommige plekken valt het reuze mee met de drukte. We maken enorm veel foto's en zeker de wandeling vanaf Brooklyn terug naar Manhattan is schitterend. Je hebt dan de hele tijd zicht op de beroemde skyline en die stelt niet teleur, echt prachtig om te zien en te herkennen.
Na een heerlijke wandeling komen we aan de overkant van de brug aan waar we bij diverse marktkraampjes nog wat magneten en een bord voor de mancave kopen. Daarna gaan Laura en ik lekker op een bankje in een parkje zitten en gaan de mannen naar de dichtsbij zijnde Starbucks wat lekkers te drinken halen. We raken nog in gesprek met een dame uit Harlem die natuurlijk wil weten waar we vandaan komen en of we naar de kerk gaan, lachen.
Inmiddels is het tijd geworden om terug naar het appartement te gaan. Dus op naar de subway richting Port Authority waar we de bus weer moeten nemen naar New Jersey. In Grand Central Station stappen we nog even uit en zo strepen we het laatste item van ons to do lijstje af..... Al met al neemt dat toch wat tijd in beslag en begin ik redelijk nerveus te worden. We komen rond 16 uur aan terwijl we al om 16.30 uur weg moeten met de taxi. Optimaal gebruik van de uren NY dus hahahaha.
We komen gelukkig op tijd aan in La Guardia en dit blijkt ook een redelijk kleine maar zeer mooie luchthaven te zijn. We kunnen inchecken bij een super aardige dame die zelfs Maastricht noteert om eens heen te gaan.
Voor we door de douane gaan, eten de kids iets en kopen Gene en ik iets om later te eten. We zijn snel door de controle, het is tenslotte een binnenlandse vlucht en voor we het weten zitten we in het ieniemienie toestel naar Washington. We zitten niet met zijn allen bij elkaar deze vlucht maar twee keer twee stoelen in het toestel. De vlucht is nog een heel verhaal:
Gène: Zoals vooraf afgesproken worden de stoelen verdeeld. Omdat iedereen natuurlijk aan het raam wil zitten, doen we dat handig en wisselt dat per vlucht. Dit keer was ik in ieder geval aan de beurt en omdat Saskia en Alec vaker slapen tijdens de vlucht waren de zitplaatsen natuurlijk snel en logisch verdeeld. Inderdaad: Saskia en Alec zitten samen (weer een raamplaats verkwist) en Laura en ik zitten samen. Wij nemen de stoelen achterin het vliegtuig, rij 23 omdat we denken dat rij 11 (Saskia en Alec) bovenop de vleugel is. Naarmate we verder naar achteren lopen vragen we ons af of onze rij eigenlijk wel bestaat maar gelukkig valt dat mee, het is de laatste zitrij. Laura loopt voor me in het gangpad en omdat het druk is schuift zij als eerste de zitrij in. Ze heeft nog aangeboden te wisselen maar omdat we snel moeten gaan zitten voor de stewardess, zit zij aan het raam (weer niet voor mij dus, snik!). De rugzakken plaatsen we comfortabel onder stoel en dan zien we dat Laura ongeveer tweemaal zoveel beenruimte heeft als ik, maar goed dat is pech hebben denk ik dan maar. Terwijl we vrolijk de runway opzoeken valt het Laura op hoe hard haar rugleuning is. Inderdaad, een massage met een betonnen plaat is soepeler en dat geldt ook voor mijn stoel. Als we boven zijn dan leggen we de stoelen wel plat en is het probleem opgelost denken we dan. Zodra de motor wordt opgejaagd realiseren we ons dat de laatste zitrij in een toestel met de twee motoren niet op de vleugels maar op de staart, niet zo'n heel slimme keuze was. Terwijl ik dit schrijf, 5 dagen later, wordt het gezoem in mijn oren langzaam minder en ik geloof dat ik zelfs al af en toe de kinderen kan horen roepen. Alleen vreemd dat Laura nog steeds op haar oor klopt maar ik heb geen idee wat ze me hiermee probeert te vertellen. Gelukkig hebben we geen oren nodig voor het uitzicht. Het is SCHITTEREND! We zitten aan de goede kant en het toestel draait langzaam om New York heen zodat we de skyline en Central Park vanaf alle kanten zien liggen. Laura heeft de foto's met haar telefoon genomen, top! Ook als we aankomen in Washington zien we de Obelisk en Capitol Hill liggen, wauw.
Inmiddels zijn we boven gekomen, zoeken we even snel naar het knopje om de stoel te verstellen maar helaas is dit tevergeefs; deze rij kan niet naar achteren. Voor ons zitten een Chinese moeder en haar dochter maar gelukkig blijven deze recht zitten. Een bijkomend effect van de motoren is dat Laura haar stoel onbedaarlijk trilt. Die heeft een massage van ruim een uur...alleen jammer dat dit met een betonplaat in haar rug is.
We zitten naast de toiletdeur en vinden dat wel handig omdat we dan niet ver hoeven te lopen en op zo'n korte vlucht valt dat toch wel mee met het toiletbezoek. Helaas sluit de deur niet en na elk bezoek moet ik opstaan om de toiletdeur dicht te doen.
In de verte zien we de stewardess al komen met de drankjes, mooi want we hebben dorst na de gortdroge pretsels die we gekregen hadden! Het duurt een hele tijd omdat iedereen iets anders wil en de stewardess dit alleen moet doen in zo'n klein toestel. Vooral het oponthoud bij rij 11 is enorm storend. Uiteindelijk is de stewardess bij ons en verontschuldigt zich dat het wat langer duurde ('Normally I just give water but it seemed a good idea to offer more choices during this flight'). 'No problem, thank you' zeggen wij nog en bestellen stram en stijf, vrijwel doof maar nog steeds vrolijk een tomatensapje voor mij en een lekkere grote ginger ale voor Laura. We kijken elkaar aan en terwijl we een eerste klein slokje nemen om te genieten zien we de stewardess het gangpad afstormen met een plastic zak om de rommel op te halen. In no time is ze bij ons en vraagt of we alles kunnen aangeven. We kijken in de zak van de rugleuning voor ons en geven haar de twee lege zakjes pretzels. 'No sorry, I know I just gave it to you, but I need the drinks as well'. Ik slobber mijn tomatensap in enkele mega slokken leeg - dat wordt buikpijn dadelijk - en Laura stikt bijna van het lachen waardoor ze helemaal niets meer naar binnen krijgt. Terwijl haar heerlijke ginger ale in de verte verdwijnt rolt er een klein traantje over haar wang; dat ze daar nog vocht voor heeft?!
De stewardess komt vrolijk terug en gaat tegen de, inmiddels gesloten, toiletdeur zitten voor de landing. Ze maakt nog een praatje met ons over stroopwafels en vraagt of het een fijne vlucht was. Ondanks dat we de vraag nauwelijks kunnen horen, bont en blauw zijn van de 'rugmassage' wil ik haar niet helemaal onderuit halen en antwoord ik dat het lekker snel ging. De stewardess kijkt me eens vreemd aan en Laura krijgt bijna een stuip van het lachen want de stewardess had het kennelijk niet tegen mij maar tegen het Chinese meisje voor ons. Nadat we zijn aangekoppeld, zijn we uiteraard als laatste uit het toestel en als we Alec en Saskia zien, denken we te horen dat ze het een lekkere vlucht vonden. Laura en ik zijn stilletjes ergens gaan zitten en nadat de trillingen uit onze rug zijn verdwenen, zijn we zonder verder nog iets te zeggen maar naar het volgende toestel gegaan. O ja, daar had ik ook geen raampje want er konden er 3 naast elkaar en iemand moet dan naast een vreemde zitten...snik!
Vroeger dan gepland landen we op Washington Dulles waar we nog vanuit het vliegtuig het Capitool zien liggen en het Washington Monument.
We gaan bij de volgende gate zitten en ook deze vlucht gaat op tijd weg en we landen zelfs vroeger op MCO. Wat een heerlijk gevoel: We are home!! Als we bij de kofferband aankomen rollen onze 4 koffers er binnen 5 minuten af en kunnen we naar Avis om de auto te halen. We melden ons bij de balie waar er iets mis is met de boeking, de dame achter de balie doet haar best maar mij duurt het allemaal veel te lang. We krijgen een Chevrolet Tahoe mee, mooie auto die alleen niet schoon is. Het is inmiddels 1 uur in de nacht maar we laten de auto toch opnieuw wassen en zo rijden we 15 minuten later weg en binnen 20 minuten rijden we de lange oprit naar The Florida Mansion op.
WAUW, alle woorden die we roepen drukken niet uit wat we hier treffen, een mega villa, prachtig ingericht en van alle gemakken voorzien, het pooldeck en de pool zijn super groot. We zijn zo onder de indruk dat we pas om 4 uur gaan slapen hahahaha. Dat beloven 3 enorme mooie weken te worden.....ik denk dat we maar hier blijven!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten